ครบรอบ 1 ปี

หลังจากทำงานมาได้ 1 ปีเต็ม ทำให้ได้รู้ว่า ประสบการณ์ เป็นสิ่งสำคัญมากต่อการทำงานใดๆก็ตาม แต่ในขณะเดียวกันนั้น ประสบการณ์ที่ปราศจากซึ่งความรู้นั้นก็เป็นความเสียหายต่อการทำงานได้มากเช่นกัน การนำความรู้หรือทฤษฎีมาใช้การทำงานนั้นถือเป็นสิ่งจำเป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิศวกร ผมมองเห็นว่า สิ่งที่วิศวกรต่างจากช่างก็คือ การคิดวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ รวมถึงการประยุกต์ใช้ทฤษฎีได้อย่างเหมาะสม แต่การนำทฤษฎีมาใช้ ก็จำเป็นต้องเข้าใจอย่างถ่องแท้ด้วยเช่นกัน บางคนอาจยึดติดในรูปแบบของทฤษฎี จนละเลยถึงแก่นของทฤษฎีไป และก็เช่นกัน ทฤษฎีทุกอย่าง ล้วนมีข้อจำกัด สามารถใช้ได้โดยมีเงื่อนไข ซึ่งเราจำเป็นต้องศึกษาให้ถ่องแท้เช่นกัน ผมเชื่อว่า หากเรารู้ถึงแก่นและข้อจำกัดของทฤษฎีใดแล้ว เราจะสามารถประยุกต์ใช้มันได้ไม่จำกัด แต่หลายคนก็ยังคงยึดติดกับรูปแบบโดยปราศจากการศึกษาอย่างถ่องแท้ แล้วท้ายที่สุดก็โยนความผิดให้ทฤษฎีเป็นจำเลย ในประเทศที่พัฒนาแล้ว มักใช้ทฤษฎีเป็นพื้นฐานของการวางแผนสิ่งต่างๆทั้งสิ้น
ชีวิตการทำงานนั้น ผมเชื่อว่า ใช้ความรู้ไม่ถึงครึ่งของการเรียนมหาวิทยาลัย แต่ก็มีความจำเป็น และแน่นอนการแก้ปัญหาก็ต่างออกไปจากโจทย์ในมหาวิทยาลัยเช่นกัน ปัญหาของการเรียนคือ จะแก้โจทย์ได้อย่างไร แต่ในขณะที่ปัญหาในการทำงานคือ จะตั้งโจทย์ ได้อย่างไร และโจทย์ที่ดีนั้นควรเป็นอย่างไร สำหรับผมแล้ว ผมเชื่อว่า การตั้งโจทย์ที่ยาก แต่มีวิธีแก้ปัญหาง่ายๆ คือสิ่งสุดยอดอย่างหนึ่ง
ผมเคยได้อ่านเรื่องราวของอาจารย์วรภัทร ภู่เจริญ(เคยทำงานให้กับองค์การนาซ่า) ท่านเล่าว่า สมัยที่ท่านกลับมาประเทศไทย หลังจากเลิกทำงานกับนาซ่า ท่านก็ได้มาเป็นอาจารย์ในคณะวิศวฯ ที่จุฬาฯ สอนนิสิตภาคโยธา ซึ่งจะว่าไปแล้ว วิธีสอนของท่านก็แปลกพออยู่แล้ว กล่าวคือ ท่านพานิสิตออกไปสอนใต้ต้นไม้บ้าง ที่สุดยอดคือ พานักเรียนไปสอนที่สระว่ายน้ำ สอนไปดูสาวๆว่ายน้ำไป แต่ที่แปลกยิ่งไปกว่านั้นคือการสอบ โจทย์ของอาจารย์ในข้อสอบมีอยู่ว่า จงตั้งโจทย์ พร้อมเขียนคำตอบ อาจารย์กล่าวต่อไปว่า คำตอบส่วนใหญ่ที่อาจารย์ได้รับ ค่อนข้างน่าผิดหวังทีเดียว เพราะมักเจอกับลักษณะคำตอบประเภทว่า "ปั้นจั่นมีกี่ประเภท? บลา.....บลา" ทำให้ในคลาสนี้นิสิตเกรดตกกันเป็นแถวๆ ท้ายที่สุด อาจารย์ก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ ก็ต้องลาออกไปในที่สุด
ผมทำงานอยู่กับบริษัทญี่ปุ่นครับ ได้เห็นและเรียนรู้ถึงวิธีคิดและวิธีการทำงานอยู่บ้าง ผมเชื่อว่า
คนญี่ปุ่นไม่ได้เก่งไปกว่าคนไทยเลย เพียงแต่ความเข้มข้นต่างกัน คนญี่ปุ่นนั้นทำงานเข้มข้นมาก เรียกได้ว่า ในเวลางาน 8 ชั่วโมง เขาทำจริงไม่ต่ำกว่า7ชั่วโมง แต่เราคนไทยไม่ได้เข้มข้นเช่นนั้น สมาธิของคนไทยสั้นกว่าคนญี่ปุ่นค่อนข้างมาก
คนญี่ปุ่นยึดมั่นในอุดมคติและมองหาอุปสรรคที่ขัดขวางการไปสู่อุดมคติ เพื่อที่จะกำจัดอุปสรรคออกไป แต่คนไทยมักมองอุดมคติและบอกว่า "โหย นั่นมันอุดมคติ เป็นไปไม่ได้หรอก" ทำให้ไม่เกิดการมุ่งสู่ความเป็นเลิศ
คนญี่ปุ่นมักจะสร้างทางเดินไว้ให้กับคนรุ่นหลัง คำนึงถึงคนรุ่นหลัง ด้วยการสร้างวิธีคิดและแบบปฏิบัติให้ชัดเจน ดังจะเห็นได้จากองค์ความรู้หรือแบบฟอร์มต่างๆที่มีลักษณะเป็นขั้นตอนๆ ส่วนคนไทย....
คนญี่ปุ่นใส่ใจรายละเอียดมากพอกับภาพใหญ่ เกาะติดทุกสถานการณ์ ถึงลูกถึงคน แต่คนไทยมักเป็นไฟไหม้ฟาง ประเด็นเกิดขึ้น พอนานๆไปก็จาง
คนญี่ปุ่นยึดมั่นในระเบียบมาก(เกินไปในบางครั้ง) แต่คนไทยเราอาจมีลัดขั้นตอนบ้างในบางครั้ง
จริงๆแล้วมีอีกหลายอย่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่รู้กันทั่วไป จึงไม่ได้กล่าวถึงในที่นี้
แต่ผมคิดว่า คนญี่ปุ่นตัดสินใจช้ามาก และยึดติดในรูปแบบมากเกินไป แต่สิ่งที่เติมเต็มสิ่งเหล่านี้ก็คือ ความจริงจัง จึงทำให้แม้ว่า เขาตัดสินใจช้ากว่าเรา 1.5เท่า แต่ทำงานเยอะกว่า 2เท่า สุดท้ายผลลัพธ์ก็เยอะกว่าอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงมุมมองของผมเท่านั้น ยังคงมีอีกหลายมุมมองที่ผมอาจยังไปไม่ถึงหรือมองข้ามไป หากแต่เป็นการแบ่งปันประสบการณ์ ตามแนวคิดของสังคมยุคใหม่ก็เท่านั้นเอง

เล่าเรื่อง กรีก-โรมัน ในสายตาของผม

อาณาจักรกรีก-โรมันนั้น เป็นอาณาจักรโบราณที่คนในยุคปัจจุบันน้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก อาจเป็นเพราะการรับรู้จากสื่อภาพยนตร์หรือจากเรื่องราวตำนานต่างๆก็ตาม อาณาจักรกรีกนั้นเกิดขึ้นในยุคคลาสสิค ซึ่งในปัจจุบันคือกรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซนั่นเอง ส่วนอาณาจักรโรมันเกิดขึ้นหลังจากอาณาจักรกรีกล่มสลาย ซึ่งถูกจัดอยู่ในยุคMedieval ในปัจจุบันก็คือกรุงโรม ประเทศอิตาลี

ครั้งหนึ่งผมได้เคยเดินทางไปท่องเที่ยวในประเทศกรีซและอิตาลี ซึ่งเป็นที่ตั้งของอาณาจักรทั้งสองในครั้งอดีต เมื่อได้เห็นกับตาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ครับว่า มันยิ่งใหญ่จริงๆ ไม่รู้สึกแปลกใจในประวัติศาสตร์เลยว่า ทั้งสองเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรือง ซึ่งพบเห็นได้จากสิ่งปลูกสร้างที่เป็นโบราณสถานที่ยังคงหลงเหลืออยู่ โบราณสถานเหล่านั้น มีความหรูหราอลังการในด้านของสถาปัตยกรรมและความยิ่งใหญ่ น่ามหัศจจรย์ในด้านของวิศวกรรม ยกตัวอย่างเช่น วิหารพาเธนอนที่มีความสวยงามในเชิงการออกแบบซึ่งอาศัยหลักการทางคณิตศาสตร์เข้ามาช่วยในการออกแบบ การวัดและชิ้นส่วนต่างๆของวิหารมีความแม่นยำอย่างน่าเหลือเชื่อ
โคโลเซียม ที่แสดงถึง ความสามารถทางวิศวกรรมชั้นยอดในยุคนั้น ในการสร้างโครงสร้างสนามกีฬาที่สามารถจุผู้คนได้เป็นหมื่นๆคน สิ่งที่น่าตกใจคือสิ่งก่อสร้างเหล่านั้นสร้างขึ้นเมื่อกว่าสองพันปีที่แล้ว

เกิดคำถามขึ้นว่า ในอดีตนั้น เค้าสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้อย่างไร เป็นสิ่งที่ผมอยากจะค้นหาคำตอบ และสิ่งหนึ่งที่พบได้คือ ผมสังเกตเห็นทั่วทั้งเมือง มักจะมีรูปปั้นของบุคคลต่างๆ เป็นใครต่อใครก็ไม่รู้ แต่ที่น่าสนใจคือ รูปปั้นบุคคลเหล่านั้นมักจะมีปากกาหรือกระดาษหรือหนังสืออะไรสักอย่างในมือ ในขณะที่ผมสังเกตเห็นนั้น ผมก็ยังไม่รู้ว่าเค้าเหล่านั้นเป็นใคร ทำอะไร เพราะอะไรจึงต้องมีรูปปั้น แต่ดูๆแล้วเค้าน่าจะมีความรู้ทีเดียว
หลังจากนั้น ผมได้กลับมาศึกษาเพิ่มเติม และพบว่า เค้าเหล่านั้นคือ ปราชญ์ ครับ


ในอดีตนั้นปราชญ์ที่มีชื่อเสียงในแถบตะวันตก ก็คงหนีไม่พ้นชื่อเหล่านี้ครับ พีธากอรัส โสเครติส เพลโต อริสโตเติล หลายคนคงจะพอรู้จักชื่ออยู่บ้าง เค้าเหล่านี้ถูกเรียกว่า Philosopherหรือนักปรัชญา เมื่อมองทะลุไปถึงคำว่า ปรัชญา ปรัชญานั้นเป็นเรื่องของการค้นหาคำตอบโดยใช้เหตุและผลเป็นหลักครับ(อ่านจาก Wikipedia) พอผมได้รู้ ก็นึกย้อนกลับไปถึงสมัยเรียนวิชาสุนทรียศาสตร์ในมหาวิทยาลัย สุนทรียศาสตร์ก็ถือปรัชญาแขนงหนึ่ง ตอนนั้นที่ผมเรียน อาจารย์จะตั้งโจทย์ขึ้นมาว่า ศิลปะคืออะไร จากนั้นก็ให้นิสิตในห้องถกเถียงกันผ่านอาจารย์เป็นคนกลาง อาจารย์ไม่เคยบอกว่าใครให้เหตุผลถูกหรือผิด นอกจากนี้ อาจารย์ก็จะเสริมด้วยการนิยามจากบุคคลต่างๆในอดีตว่า เค้าให้เหตุผลอย่างไร ในตอนนั้น ผมซึ่งเรียนในด้านทางสายวิทย์มาตลอด พอมาเจออะไรแบบนี้ค่อนข้างขัดใจครับ เพราะวิศวกรรมศาสตร์หาคำตอบชัดเจนได้ด้วยตัวเลข แต่สิ่งนี้กลับเป็นการถกเถียงกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ผมขอยกตัวอย่างโจทย์ง่ายๆที่อาจารย์ได้ยกขึ้นมา "ถ้าอาจารย์เฉลิมชัย โฆสิตพิพัฒน์ สะบัดภู่กันลงผืนกระดาษ และบอกว่านี่เป็นศิลปะ ในทางกลับกัน ถ้าผมเองเป็นคนทำบ้าง มันจะเป็นงานศิลปะหรือไม่ แล้วสุดท้าย ศิลปะคืออะไร"

ในวันนี้ผมได้รู้แล้วว่า ทำไมต้องศึกษาวิชาปรัชญา มันทำให้ผมเปิดกว้างและเปิดใจว่า ความคิดคนนั้นหลากหลายจริงๆครับ แต่การถกเถียงกันในทางปรัชญานั้น จำเป็นต้องอยู่บนหลักของเหตุและผลหรือเรียกว่า เป็นเรื่องของการให้เหตุผล นั่นเอง และเข้าใจยิ่งขึ้นว่า มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดที่มีคณะปรัชญา การเมืองและเศรษฐศาสตร์ ซึ่งเป็นคณะที่ประเทศอังกฤษเปิดขึ้นเพื่อใช้สร้างคนเพื่อมาสร้างชาติ และนายกฯอภิสิทธิ์ก็ได้ร่ำเรียนมาในคณะนี้ด้วย จึงมีความสำคัญในการเมืองอย่างยิ่ง เพราะนโยบายหรือปัญหาระดับชาติต่างๆไม่ได้ถูกตัดสินกันด้วยตัวเลขแล้วจบ แต่กลับต้องถกเถียงกันอย่างไม่รู้จบ
ย้อนกลับไปสักนิดครับ ยังมีคำถามอีกว่า ทำไมกรีกหรือประเทศกรีซถึงเป็นต้นตำรับประชาธิปไตย ผมหาคำตอบนี้ด้วยตัวเองและสรุปว่า นักปราชญ์ชาวกรีกทั้งหลายที่ชื่อ พีธากอรัส โสเครติส เพลโต อริสโตเติล คนกลุ่มนี้เป็นอาจารย์และศิษย์กัน กล่าวคือโสเครติสเป็นอาจารย์เพลโต แต่เชื่อหรือไม่ว่าทั้งสองมีแนวคิดที่ต่างกัน รวมไปถึงเพลโตและอริสโตเติลด้วยเช่นกัน ศิษย์และอาจารย์สามารถถกเถียงกันได้โดยการตั้งคำถามใส่กัน ให้เหตุผลโต้แย้งต่อกัน มิใช่เพียงแค่อาจาย์พูดอะไรแล้วถูกต้องทุกอย่าง ซึ่งผมเชื่อว่า การอภิปราย การรับฟังความคิดเห็น บนพื้นฐานของเหตุและผล คือรากฐานหรือจุดกำเนิดของประชาธิปไตยอย่างแท้จริงครับ

นักปราชญ์กลุ่มนี้เป็นผู้วางรากฐานทางปรัชญาตะวันตก เช่น ปรัชญาการเมือง และยังเป็นรากฐานทางวิทยาศาสตร์อีกด้วย โดยเฉพาะอริสโตเติล ผู้ที่เชื่อในการสังเกตและทดลอง โดยส่วนใหญ่แล้วสัญลักษณ์ทางวิทยาศาสตร์ก็มักจะเป็นอักษรกรีกด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ พีธากอรัส ชื่อคุ้นหู ยังวางรากฐานทางคณิตศาสตร์ไว้อีกด้วย และถ้ามองให้ลึกลงไปให้สุดอีกนิด ก็น่าจะพบว่า ไม่ว่าศาสตร์ใดๆล้วนแล้วกำเนิดขึ้นโดยหลักปรัชญา ไม่เว้นแม้แต่วิทยาศาสตร์ที่ต้องตั้งสมมติฐาน ทดลองหรืออภิปรายกันด้วยเหตุและผล

ท้ายที่สุดแล้วครับ จากที่ผมได้กล่าวมาทั้งหมด สรุปได้แค่เพียงว่า "อาณาจักรที่จะรุ่งเรืองยิ่งใหญ่ได้ ต้องยกย่องเคารพ ปราชญ์ นะครับประเทศไทย"

รถตู้ ทางด่วน รถเก๋ง

เมื่อพูดถึงอุบัติเหตุ ย่อมหนีไม่พ้นคำว่า ประมาท แต่ขึ้นอยู่กับใคร จะเป็นผู้ยอมรับในความประมาทของตนเอง เหตุการณ์รถตู้ถูกรถเก๋งชน จนมีผู้โดยสารตกจากทางด่วนเสียชีวิตหลายศพ เป็นเหตุการณ์ที่น่าสะเทือนใจเป็นอย่างมากต่อสังคมเพราะผู้ที่เสียชีวิตส่วนใหญ่เป็นบุคลากรที่มีคุณภาพ ดังที่ทุกคนได้ทราบดีจากเนื้อหาข่าวที่นำเสนอ สิ่งที่เป็นผลตามมาจากเหตุการณ์นั้น ก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจเช่นเดียวกัน กระแสสังคมได้ชี้นิ้วไปที่คนขับรถเก๋ง ซึ่งเป็นเยาวชนที่ไม่มีใบขับขี่ตามกฎหมาย ส่วนหนึ่งของกระแสนี้เป็นผลมาจากสังคมออนไลน์ที่ได้แพร่กระจายเรื่องราว ความไม่พอใจ ความเกลียดชัง ไปสู่ผู้คนอีกเป็นแสนๆคน สำหรับผู้ที่บริโภคข่าวสารอย่างมีวิจารณญาณก็คงเข้าใจในเรื่องราวต่างๆเป็นอย่างดี แต่อย่างไรก็ตาม ผู้ที่รับข่าวสารตามกระแส โดยไม่ยั้งคิดก็มีจำนวนไม่น้อย ยิ่งโหมความผิดใส่เยาวชนที่ขับรถไปชนรถตู้อย่างรุนแรง สำหรับผมแล้ว ผมไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเหตุเกิดจากอะไร จริงๆแล้วเยาวชนคนนั้นขับรถไปชนด้วยความประมาทหรือไม่ แต่ผมคิดว่า ในเมื่อผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมจะไม่กล่าวหาใดๆ

เรื่องราวเหล่านี้ การที่เราได้ชี้ความผิดไปที่คนขับรถเก๋ง วันนี้เค้าถูกตัดสินให้เป็นจำเลย หากแต่ในอีกด้านหนึ่ง ผมกลับมองเห็นจำเลยอีกอย่างน้อยสองคน ที่อาจโชคดีที่กระแสสังคมไม่ได้ชี้ไปถึง
1. มาตรฐานรถตู้ ผมเคยได้นั่งรถตู้หลายครั้ง ซึ่งช่วงหนึ่งในชีวิต ผมเป็นผู้โดยสารขาประจำของรถตู้ ซึ่งจะพบได้ว่า ความปลอดภัย หาได้น้อยเต็มที รถตู้ซึ่งแต่เดิมหลังจากออกจากโรงงานผลิต มันได้ถูกออกแบบให้บรรทุกคนได้ 3 ตอน หรือประมาณ เก้าคน ไม่รวมเบาะหน้า เมื่อกลายเป็นรถตู้โดยสาร มันได้ถูกดัดแปลงให้เป็น 4 ตอน บรรทุกคนได้ 12 คน (ผมเคยนั่งรถตู้แบบเก่า คันเล็กแล้วยังดัดแปลงอีก) ผมไม่ใช่วิศวกรยานยนต์ แต่ดูๆไปแล้ว มันผิดสเปคหรือไม่ การออกแบบช่วงล่างหรือเครื่องยนต์กลไกรองรับการใช้งานแบบนี้หรือไม่ ผมไม่รู้ แต่สิ่งที่ผมพบเจอ ซึ่งเหมือนกับซ้ำเติมปัญหา นั่นก็คือ คนขับรถตู้มักขับรถด้วยความเร็วไม่ต่ำ 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และบางครั้งยังขับผิดกฎจราจรอย่างรุนแรง ขับหวาดเสียวมาก หากเราเป็นคนขับรถ แล้วเจอรถตู้ ก็จะเห็นได้ชัดถึงพฤติกรรมการขับรถ สำหรับคนที่ขับรถญี่ปุ่นราคาระดับ ยาริสหรือซิตี้ ก็จะรู้สึกได้เมื่อขับด้วยความเร็วสูง ว่ารถอาจจะส่ายบ้าง แล้วรถตู้ที่สูงกว่า บรรทุกหนักกว่า ความด้วยความเร็วสูงมันจะหวาดเสียวแค่ไหน
รถตู้และคนขับรถตู้ ควรได้รับการตรวจเช็คอย่างดี เพราะเท่ากับว่า คุณกำลังรับผิดชอบต่อผู้โดยสารกว่า 14 ชีวิต หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับรถตู้โดยสาร ควรจะต้องรับผิดชอบในการกำหนดมาตรฐาน กำหนดความเร็วรถ(อาจจะใช้การล็อคความเร็วที่ตัวรถ) การตรวจเช็คสภาพรถยนต์(เนื่องจากรถตู้ใช้งานหนักกว่ารถทั่วไป)
2. มาตรฐานถนน เหตุการณ์ครั้งนี้ บางคนอาจสงสัยว่า ตกลงจากทางด่วนได้อย่างไร ผมเป็นคนนึงที่สงสัย และคิดว่า ทางด่วนได้ถูกสร้างอย่างมีมาตรฐานความปลอดภัยอย่างที่สุดแล้วหรือไม่ เหตุการณ์ที่มีรถตกจากทางด่วนก็เคยเกิดขึ้นแล้ว นั่นเป็นเพราะเหตุใด สิ่งต่างๆถึงตกมาจากทางด่วนได้ง่ายดายเช่นนั้น ที่กั้นของทางด่วนเตี้ยเกินไปหรือไม่ ป้ายจราจร การแบ่งเส้นทางเดินรถ ชัดเจนและปลอดภัยหรือไม่ ผมคนหนึ่งที่ขับรถและพบเห็นว่า ถนนหนทางประเทศนี้ถูกสร้างอย่างมักง่าย เช่น ถนนที่มีทางคู่ขนาน แล้วสร้างช่องเข้าทางหลักกับช่องออกทางหลัก อยู่ใกล้กัน ทำให้รถเข้ากับออกต่างเบียดกัน หรือการสร้างที่กลับรถ อยู่บริเวณตีนสะพานลง เป็นต้น (มีอีกเยอะมาก) นอกจากนี้ การกำหนดป้ายจราจรที่แทบจะต้องจอดรถแล้วลงไปเพ่งดู(จะเล็กไปไหน) หรือป้ายนึงชี้ทางนึง อีกป้ายชี้อีกทางนึง หรือการตั้งป้ายใกล้เกินไป ไม่ให้เตรียมตัวล่วงหน้า การกำหนดเลนส์ ที่อยู่ดีๆก็ห้ามตรง ห้ามเลี้ยว ฯลฯ เยอะแยะไปหมด สิ่งเหล่านี้ เสี่ยงต่อผู้ใช้รถใช้ถนนมาก

ที่กล่าวมาทั้งหมด ผมเชื่อว่า แม้อาจจะไม่ใช่ทางแก้ปัญหาที่ดีที่สุดหรือเป็นทางที่แก้ปัญหาทุกอย่าง แต่ผมเชื่อว่าอย่างน้อย มันจะผ่อนหนักให้เป็นเบา ลดจำนวนอุบัติเหตุลงได้ และความเสียใจ สะเทือนใจจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะลดลง ผู้เสียชีวิตในวันนั้น เค้าอาจรอด และผมหวังว่า เหตุการณ์ครั้งนี้ จะทำให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องตระหนักและรับผิดชอบต่อประชาชนมากขึ้นกว่านี้

ท้ายที่สุดแล้ว อุบัติเหตุเกิดจากความผิดพลาดของมนุษย์ ไม่มีใครตั้งใจให้เกิดขึ้นและคงไม่มีใครอยากมีตราบาปไปตลอดชีวิต สิ่งที่จะทำได้ในวันนี้ ถ้าผมอยากจะขอให้กระแสสังคมหันกลับไปชี้ที่จำเลยทั้งสองที่ผมกล่าวมา ใช้เฟสบุคสร้างกระแสให้ผู้ที่ควรรับผิดชอบโดยอ้อมได้ตระหนักถึงหน้าที่ของตัวเอง เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นของพวกเราเอง "ผู้เสียภาษี"

ขอไว้อาลัยแด่ดวงวิญญาณผู้เสียชีวิต